Drukuj

KALENDARIUM:

VII w. – powstaje gród w Starym Drawsku na przesmyku między jeziorami Drawsko i Żerdno

Ok. 1120 – gród w Starym Drawsku zniszczony przez wojów Bolesława Krzywoustego

19.XI 1286 – Przemysław II (książę Wielkoposki i Krakowa) nadaje ziemie położone nad Drawą, wokół Jeziora Drawskiego Templariuszom

XIII w. – Askańczycy z Marchii Brandenburskiej nadają ziemie w okolicach dzisiejszego Siemczyna rodzinie von Besskow, zaś ziemie w okolicach dzisiejszego Broczyna rodzinie von Goltz. Założenie wsi Heinrichsdorf,  prawdopodobnie przez jednego z Templariuszy o imieniu Heinrich.

1292 – rodzina von der Goltz i jego brat  kupują od rodziny von Besskow część wsi Heinrichsdorf

1312 – rozwiązanie zakonu Templariuszy, okoliczne ziemie wraz z częścią Heinrichsdorf przechodzą w ręce Joannitów

1360 – 1366 – budowa zamku Drahim

1361 – mistrz zakonu Joannitów Hermann von Werberge  daje w lenno braciom Ludekinowi i Georgowi von der Goltz wieś Blumenwerder (Piaseczno) oraz inne dobra (Broczyno, Machliny, Karsibór)  

1368 – ziemia czaplinecka wraz z Siemczynem zostaje przyłączona do Polski

1407 – Goltzowie nabywają wieś Reppow (Rzepowo) i czynią ją siedzibą tzw. białej gałęzi rodu (czarna gałąź osiadła w Starym Worowie i Kłębowcu)

1407 – wojska Władysława Jagiełły zdobywają zamek w Drahimiu

1422 – oddział nowomarchijski zdobywa połowę zamku w Drahimiu

1426 – Władysław Jagiełło wizytuje zamek w Drahimiu

1513 – bracia Jan, Konrad, Sobald i Aleksander von der Goltz kupują część wsi Heinrichsdorf  i część lasu Kaleńsko jako wolną własność 

XVI w. – budowa dworu szachulcowego w Reppow (Rzepowo)

1546 – budowa kościoła ewangelickiego w Reppow (Rzepowo)

1554 – śmierć Heinricha von der Goltza.

1555 – budowa kościoła ewangelickiego w Blumenwerder (Piaseczno)

1560 – budowa kościoła i ewangelickiego probostwa oraz drugiej siedziby rodu w Heinrichsdorf

1597 – król Zygmunt III potwierdza własność Goltzów

1640 – budowa dworu w Heinrichsdorf przez Balthazara von der Goltz

21.VII 1655 – przekroczenie polskiej granicy pod Heinrichsdorf przez wojska szwedzkie pod   dowództwem feldmarszałka Arvida Wittenberga. Początek „potopu szwedzkiego”
1657 – spalenie zamku Drahim przez wycofujących się Szwedów

1657 – (listopad) – wojska Stefana Czarnieckiego zatrzymują się na leże zimowe w Heinrichsdof i okolicznych wioskach

1658 – Stefan Czarniecki na czele swoich wojsk rusza za Szwedami. Tabory pozostawia w Czaplinku (Tempelburg)

1668 – Wielki Elektor Brandenburgii zajmuje Starostwo Drahimskie jako zastaw za niespłacony dług przez króla polskiego.

1699 – budowa kaplicy von Goltzów przy szachulcowym kościele w Heinrichsdorf

1700 – 1721– Wojna Północna (polsko- szwedzka). Szwedzi, Polacy, Saksończycy i Rosjanie w Heinrichsdorf.

1712 – 1713 – Epidemia dżumy przywleczona przez cofające się oddziały szwedzkie. Henning Berndt von der Goltz ucieka do folwarku Kaleńsko. Ufundowanie obrazu na pamiątkę zakończenia epidemii dżumy.

przed 1722 – powiększanie majątku przez Goltzów, założenie gorzelni w Heinrichsdorf

20.III 1722 – rozpoczęcie budowy pałacu przez Henninga Berndta von der Goltz

19.XI 1726 – ukończenie budowy pałacu jako nowej siedziby rodu von der Goltz w Heinrichsdorf . {Koszt budowy 9000 talarów. Okazały dom na planie podkowy, z tarasem pośrodku o długości 122 stóp (~35,38 m) i szerokości 72 stóp (~20,88 m), wysoki na dwie kondygnacje z przedniej strony i na trzy z tylnej. Pałac posiadał hol, z którego wiodły podwójne schody dębowe. Pałac posiadał pomieszczenia (wysokie na 4,5 m) towarzyskie, mieszkalne i sypialne, salę rycerką, otwarte kominki i olbrzymie piece kaflowe}.

1726 – na sejmie w Grodnie Rzeczpospolita postanawia wykupić starostwo drahimskie (pieniądze zebrano, ale do wykupu nie doszło

1734 – śmierć Henninga Berndta von der Goltz, właściciela i fundatora pałacu w Heinrichsdorf. Majątkiem zajmuje się żona Ilse Catherina (z domu Heydebreck)

1745 – bracia Joachim Casimir  i Franz  Günter obejmują zarządzanie majątkiem

1746 – hrabia Friedrich Wilhelm von Szwedt, wnuk wielkiego księcia elektora i szwagier króla Fryderyka Wielkiego przybywa z rewizytą do zamku Heinrichsdorf

1756 – 1763 – wojna siedmioletnia, Rosjanie plądrują majątek, krowia zaraza

1772 – majątek Goltzów  po pierwszym rozbiorze Polski przechodzi pod zwierzchność pruską

30.IX 1773
– Starostwo Drahimskie we władaniu pruskim (na mocy pierwszego rozbioru Polski)

1786 – Reppow i Blumenwerder zostają sprzedane królowi Prus Fryderykowi Wilhelmowi II

1793 – Joachim Casimir von der Goltz sprzedaje majątek Heinrichsdorf wraz z pałacem radcy sądowemu, szambelanowi z Prus Wschodnich Heinrichowi Augustowi von Arnim

1796 – Heinrich August von Arnim kupuje Reppow i Blumenwerder. Rozbudowuje pałac w Heinrichsdorf (dobudowuje skrzydło południowe z sypialniami i pokojami dla gości)

1800 – powstanie nowych zabudowań folwarcznych

1807 – Napoleoński Legion Północny, a przede wszystkim oddziały generała Vincentego plądrują pałac.

1856 – rodzina von Arnim funduje budowę nowego kościoła w Heinrichsdorf

1895 – rodzina von Arnim sprzedaje pałac pani von Puttkamer

1905 – właścicielem pałacu zostaje frankfurcki bankier Adolf Marwitz

1906 – pałac kupuje Eryk von Borcke

1907 – pałac i okoliczne dobra ziemskie stają się własnością Hartwiga i Mashy von Bredow. Rozpoczęcie gruntownego remontu pałacu (mi.in. dobudowują skrzydło północne, do którego przenoszą kuchnię) i zmiana założeń parkowych.

1920
– budowa w pobliżu kościoła wielorodzinnych budynków mieszkalnych dla pracowników majątku

IV 1927 – śmierć barona Hartwiga von Bredow.

Po 1933 – parcelacja majątku von Bredow

1.III 1945 – rozkaz o ewakuacji mieszkańców z Heinrichsdorf  

4.III 1945
– wkroczenie wojsk polskich i sowieckich do Heinrichsdorf.

III 1945 – wsi Heinrichsdorf nadano spolszczoną nazwę Henrykowo.

1945
–  Majątek rodziny von Bredow zajmują Rosjanie.  Pałac jako szpital, później kwatera dla radzieckich oficerów.

III 1946 – Rosjanie opuszczają wieś. Pałac i folwark przejmuje państwo polskie.

1947 – Zmieniono nazwę wsi Henrykowo na nową Siemczyno.

1948 – parcelacja siemczyńskiego majątku, powstanie tzw. „resztówki” ( w skład której wchodziły ziemie pozostałe po parcelacji)  pod zarządem GS Czaplinek

1949 – powstaje PGR Siemczyno

1950 – staraniem pierwszego polskiego nauczyciela Henryka Leszczyńskiego w pałacu powstaje szkoła podstawowa

1953 – likwidacja PGR Siemczyno. Utworzenie Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej „Kłos” w Siemczynie

19.III 1960 – Pałac wpisany do rejestru zabytków pod nr 249  

12.VI 1980 – Park przypałacowy wpisany do rejestru zabytków pod nr 1103

1985 – zapada decyzja o zamknięciu szkoły podstawowej mieszczącej się w pałacu

1985 – 1989 – Pałac stoi nie użytkowany i podupada

1990 – Gmina Czaplinek sprzedaje pałac prywatnym właścicielom

1990 – 1999 – pałac stoi nie użytkowany i niszczeje (ponadto prywatny właściciel zadłuża go poprzez obciążenie jego hipoteki

1999 – po zakupie na licytacji komorniczej części pałacu i odkupie pozostałych jego części rodzina Andziak staje się w pełni właścicielami pałacu w Siemczynie

2002 – bracia Bogdan i Zdzisław Andziak nabywają od upadającej spółdzielni wszystkie budynki folwarczne okalające pałac   

2004 – Inauguracja corocznych obchodów „Dni Henrykowskich”

14.XII 2005 – Zarejestrowanie Henrykowskiego Stowarzyszenia w Siemczynie

VI 2009 – Odrestaurowanie i przekazanie do użytkowania części folwarcznej (była chlewnia, obora, stajnia i oficyna)

2010 – Utworzenie pracowni ceramicznej w budynku po byłej kuźni

styczeń 2011 – Zakup parku przypałacowego od Gminy Czaplinek po 11 latach starań

HISTORIA:

 Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z 1292 roku. Założycielem jej był rycerz o imieniu Heinrich i od jego imienia wieś nazwano Heinrichsdorf (Henrykowo). Wieś ta w latach 1368-1772 należała do Królestwa Polskiego. W tym czasie część wsi była własnością rodu von der Goltz, do którego należały także wsie Rzepowo, Piaseczno, Warniłęg i Broczyno.

21 lipca 1655 roku tu w Siemczynie Szwedzi przekroczyli granicę Rzeczpospolitej zalewając później całą Polskę. W latach 1722-1726 Hening Berndt von der Goltz wybudował nową siedzibę dla swojej rodziny - najokazalszy w regionie barokowy pałac. Istnieje uzasadnione przypuszczenie, że inspirację do jego budowy dał król Prus Fryderyk Wielki, który zatrzymywał się tu w czasie podróży z Berlina do Königsbergu. Najstarszy syn Heninga Berndta generał Georg Conrad osiągnął najwyższe zaszczyty i stopnie wojskowe w służbie u króla Fryderyka Wielkiego. Na cokole pomnika króla Fryderyka Wielkiego w Berlinie na Under Linden Allee znajduje się tam on wśród najznamienitszych oficerów otaczających króla. Pomnik stoi do dnia dzisiejszego.

Na początku XVIII w. Siemczyno znalazło się na trasie przemarszu wojsk uczestniczących w Wielkiej Wojnie Północnej (1700-1721). Wieś była najeżdżana i plądrowana przez wojska: szwedzkie, polskie, saksońskie i rosyjskie. Wojska te przywlokły do wsi dżumę zwaną "czarną śmiercią", która wyludniła wieś. Ponownie, w czasie Wojny Siedmioletniej (1756-1763) Siemczyno zostało ograbione przez maszerujące wojska kozackie. W tym czasie w siemczyńskim pałacu kwaterowali także wysokiej rangi prusacy.

W 1772 Siemczyno znalazło się w granicach pruskich. W roku 1793 dobra siemczyńskie przechodzą w ręce Heinricha Augusta von Arnim, który rozbudowuje pałac o skrzydło południowe oraz buduje nowe obiekty gospodarcze. Niestety, na początku XIX w. kolejny raz pałac zostaje obrabowany przez maszerujące przez wieś na Rosję wojska napoleońskie. Na przełomie wieków XIX/XX dobra siemczyńskie przechodzą w ręce pani von Puttkamer, potem bankiera z Frankfurtu Adolfa von Marwitza, następnie Erice von Borcke, by w końcu stać się własnością Maschy i Hartwiga von Bredow (1907). Przywrócili oni pałacowi dawną świetność. Po dojściu Hitlera do władzy, majątek ziemski rodziny von Bredow został częściowo rozparcelowany. W czasie wojny we wsi przebywali na przymusowych robotach jeńcy wojenni (Polacy, Francuzi i Rosjanie).

Na początku 1945 r. większość mieszkańców, w tym rodzina von Bredow, uciekła przed zbliżającym się frontem w głąb Niemiec. 4 marca 1945 r. wieś zajęli żołnierze polscy. Majątek rodziny von Bredow zajęli Sowieci. Wyposrażenie pałacu zostało w większości zrabowane lub zniszczone. Wieś została zasiedlona przez Polaków wysiedlonych z terenów obecnej Białorusi, Ukrainy, Litwy, a także Polski centralnej i Podkarpacia. Do 1947 r. wieś nazywała się Henrykowo, potem zmieniono jej nazwę na obecne Siemczyno. Na bazie majątku ziemskiego von Bredow działała rolnicza spółdzielnia produkcyjna. Dzisiaj wieś Siemczyno liczy zaledwie 393 mieszkańców i się starzeje.

W opuszczonym, ograbionym i zaniedbanym pałacu, dzięki determinacji wiejskiego nauczyciela, utworzono w 1950 roku szkołę podstawową, która funkcjonowała do 1986 roku. W wakacje w pałacu od 1959 do 1985 r. funkcjionował ośrodek kolonijny dla dzieci.

Opuszczony i zdewastowany pałac i zabudowania majątku ziemskiego kupili w 1999 roku bracia Zdzisław i Bogdan Andziakowie. Dziś stanowi dumę zarówno jego właścicieli jak i mieszkańców Siemczyna. Restaurując i modernizując obiekty majątku, zarazem postanowili nawiązać do wiekowej historii wsi oraz kultury i dobrej tradycji jej dawnych i nowych mieszkańców. W tym duchu zawiązane zostało Henrykowskie Stowarzyszenie w Siemczynie i od 2004 roku, corocznie w lipcu, organizowane są Henrykowskie Dni w Siemczynie. Mają być one pomostem między przeszłością, a teraźniejszością. Z roku na rok program jest bogatszy i świetniejszy, a zaangażowanie mieszkańców, władz gminy i powiatu większe. Znamienitymi uczestnikami tych Dni są członkowie Rodu von Bredow z jego Prezydentem Mathiasem von Bredow (wnuk przedwojennych właścicieli majątku).

Jednym z miejsc wartych odwiedzenia, podczas spędzania wakacji na Pojezierzu Drawskim, jest Pałac w Siemczynie. Znajduje się on niedaleko miejscowości Czaplinek. Został wybudowany w latach 1722-1726 przez barona Henryka Bernarda von Goltza. Budowa siemczyńskiego pałacu trwała cztery lata (1722-26) i kosztowała dziewięć tysięcy talarów. Okazały dom na planie podkowy, z tarasem pośrodku o długości 122 stóp (~35,38 m) i szerokości 72 stóp (~ 20,88 m), wysoki na dwie kondygnacje z przedniej strony, na trzy z tylnej, posiadał hol, z którego wiodły podwójne schody dębowe, wysokie na 4,5 metra pomieszczenia towarzyskie, mieszkalne i sypialne, salę rycerską, otwarte kominki i olbrzymie piece kaflowe. Baron Goltz wybudował ten imponujący pałac dla swojej licznej rodziny. Nie wiadomo kto wykonał projekt budynku. Widać jednak, że pałac wzorowany był na francuskich budowlach rezydencjonalnych. Wykonany jest w barokowym stylu. Budynek jest przykryty mansardowym dachem. Główne wejście do budynku jest poprzedzone schodami. Niestety, z dawnego wyposażenia pozostało niewiele. Można jednak zobaczyć fragmenty dwóch starych kominków, a także pozostałości pieca wykonanego z holenderskich kafli.

W roku 1796 rozbudował go Henryk August von Arnim. Heinrich A. von Arnim dokonuje rozbudowy pałacu o skrzydło południowe, w którym umieszcza sypialnie i pokoje dla gości. W ostatnim roku XVIII w. Arnimowie wznoszą nowe budynki gospodarcze, wzdłuż drogi głównej, z wieżą i bramą wjazdową na podwórze.

Po śmierci Heinricha Augusta dobrami zarządzali jego synowie. W drugiej połowie XIX wieku Siemczyno ze swymi 2408 ha ziemi należy do największych na naszym terenie majątków, stanowiąc trzeci pod względem wielkości, spośród dwudziestu siedmiu okolicznych posiadłości. Niestety rodzina von Arnim zaczęła popadać w długi, toteż wobec coraz gorzej prosperującego majątku podejmuje decyzję o jego sprzedaży w 1895 roku. Nową właścicielką zostaje pani von Puttkamer i jest nią do roku 1905. W roku 1905 pałac odkupuje bankier z Frankfurtu Adolf Marwitz. W 1906 r. pałac od Marwitza kupuje Erica von Borcke. W 1907 r. Erica von Borcke sprzedaje pałac Hartwigowi i Mashy von Bredow. Postanawiają oni przywrócić pałacowi dawną świetność. Małżeństwo von Bredow dokonuje remontu pałacu i rozbudowuje go o skrzydło północne, gdzie z piwnic przenoszą pomieszczenia gospodarcze, takie jak kuchnia i pralnia oraz przekształcają przypałacowy park. Ewakuacja miejscowości związana z odwrotem wojsk III Rzeszy miała następować w początkach 1945 roku, ale już w 1944, w wyniku pesymistycznych wieści z frontu i negatywnych nastrojów, część mieszkańców zaczęła uciekać na zachód. Masza von Bredow opuściła pałac dopiero na początku marca 1945 r. – w przeddzień wkroczenia wojsk polskich. Siemczyno zostało zajęte przez oddziały 6 dywizji Piechoty 1. Armii Wojska Polskiego 4 marca 1945 roku. Majątek rodziny von Bredow zajęli na krótko Sowieci. W pałacu urządzono szpital polowy. Okres wiosny ’45 roku to czas chaosu towarzyszącego sowieckiej władzy, przemieszczenia ludności, pojawienie się szabrowników. Wyposażenie pałacu zostało w większości zrabowane. Dzięki determinacji wiejskiego nauczyciela Henryka Leszczyńskiego w 1950r. ulokowano w ograbionym i zaniedbanym pałacu szkołę podstawową. Szkoła funkcjonowała do 1985 roku. W okresie wakacji mieścił się tu ośrodek kolonijny. Do końca roku 1989 pałac stał nie użytkowany i podupadał. W roku 1990 pałac sprzedano prywatnym właścicielom, którzy nie dbali o niego, a wręcz go zadłużyli poprzez obciążenie jego hipoteki. Dopiero staraniem braci Andziak dokupowany po częściach również na licytacji komorniczej staje się ich pełną własnością. Następuje to w roku 1999. Niezwłocznie przystępują oni do intensywnych prac zabezpieczających przed dalszą degradacją. Odwadniają piwnice. Wykonują odpływy wody opadowej. Dokonują niezbędnych i pilnych prac naprawczych na połaci dachowej. Zabezpieczają grożące zawaleniem się części stropów. Dokonują oszkleń i uzupełnień w stolarce okiennej i drzwiowej. Usuwają nadkłady śmieci i ziemi wokół pałacu. Dokonują oczyszczenia przypałacowych stawów i udrożnienia odpływów. W 2002 roku kupując Rolniczą Spółdzielnię Produkcyjną weszli w posiadanie pokaźnej folwarcznej części, która przed wojną stanowiła wraz z pałacem zespół pałacowo-folwarczny. Dziś można ją podziwiać już odrestaurowaną i zagospodarowaną.

WŁAŚCICIELE CHRONOLOGICZNIE:

 - rodzina von Besskow - do 1292 r.


- rodzina von der Goltz - 1292 - 1793


 - rodzina von Arnim - 1793 - 1895


 - von Puttkamer - 1895 - 1905


- Adolf Marwitz - 1905 - 1906


- Eryk von Borcke - 1906 - 1907


- Masha i Hartwig von Bredow - 1907 - 1945


- Ludowe Państwo Polskie 1945 - 1989 (1950-1986 - Szkoła Podstawowa w Siemczynie)


- Państwo Łuczakowie i Jaśniewscy - 1989 - 1999


- Zdzisław i Bogan Andziakowie - 1999 do chwili obecnej

 

Copyright 2012. Free joomla templates |